ilk — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 13 Ekim 2026, 16:29 (Türkiye saati)

sözcük
234
kaynak
35
tarihsel tanık
63.885
en eski kayıt
8. yy.

ilk

Zaman, sıra, yer ve önem bakımından ötekilerden önce gelen; öncel, son karşıtı

İlk, Eski Türkçeden beri 'birinci, en önce gelen' anlamında kullanılan yerli bir sözdür. Kül Tigin Yazıtı'nda eŋ ilki, Bilge Kağan Yazıtı'nda en ilk biçimleriyle geçer; Clauson'a göre erken metinlerde sık görülen ilki yazımı çoğunlukla söyleyiş kolaylığından doğmuştur. Stachowski ve Räsänen sözcüğü ileri ve ilkin ile aynı *il 'ön taraf' kökünden -(i)k ekiyle türetir. Kaşgarlı ilk sen barğıl 'önce sen git' örneğini verir; sözcük Oğuz dillerinde ve bazı Kıpçak dillerinde yaşamayı sürdürür. ÈSTJa ise çıkış biçimini ilik sayar ve onu bir fiile dayandırır.

  1. 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): ilk ~ ilki
  2. 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: ilki
  3. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ilk
  4. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ilk
  5. 14. yy. · Harezm Türkçesi: ilk
  6. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: ilk
  7. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ilk
  8. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ilk
  9. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: ilk
  10. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ilk
  11. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ilk
  12. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ilk

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).