ilk
Zaman, sıra, yer ve önem bakımından ötekilerden önce gelen; öncel, son karşıtı
İlk, Eski Türkçeden beri 'birinci, en önce gelen' anlamında kullanılan yerli bir sözdür. Kül Tigin Yazıtı'nda eŋ ilki, Bilge Kağan Yazıtı'nda en ilk biçimleriyle geçer; Clauson'a göre erken metinlerde sık görülen ilki yazımı çoğunlukla söyleyiş kolaylığından doğmuştur. Stachowski ve Räsänen sözcüğü ileri ve ilkin ile aynı *il 'ön taraf' kökünden -(i)k ekiyle türetir. Kaşgarlı ilk sen barğıl 'önce sen git' örneğini verir; sözcük Oğuz dillerinde ve bazı Kıpçak dillerinde yaşamayı sürdürür. ÈSTJa ise çıkış biçimini ilik sayar ve onu bir fiile dayandırır.
- 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): ilk ~ ilki
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: ilki
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ilk
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ilk
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: ilk
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: ilk
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ilk
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ilk
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: ilk
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ilk
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ilk
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ilk