alma
Eldeki veya kullanılan bir araçtaki tutuşla bir nesneyi bulunduğu noktadan ayırma, kavranan şeyin üzerindeki denetimi ele geçirip onu kaldırma veya kendine yaklaştırma yoluyla önceki konumunu değiştiren fiziksel hareket; ilgili: → almak.
Alma, al- ‘almak’ fiiline fiilden ad yapan -ma ekinin getirilmesiyle kurulmuş, ‘almak işi’ anlamındaki bir addır (Bitigçi açıklaması). Tabandaki al- Türk dillerinin en temel fiillerinden biridir; Kaşgarlı Mahmud XI. yüzyılda onu _ol alımın aldı_ ‘o, alacağını aldı’, _Beg el aldı_ ‘bey vilâyet aldı’ gibi örneklerle kaydeder. Ad olarak alma XIV. yüzyılda Codex Cumanicus'ta, aytma ‘söyleme’ ile yan yana sayılan bir dinî ödevin adında görülür; Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi'nde _bir alma ve bir verme_ ‘alışveriş’ öbeği sık geçer. Aynı yazılışlı eski alma ‘elma’ ile al- fiilinin olumsuz buyruğu alma! bu sözcükle karıştırılmamalıdır.
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: alma
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: alma
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: alma
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: alma
- 18. yy. · Osmanlı Türkçesi: alma
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: alma
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: alma