uygulama
Bir kuralı, yöntemi veya düşünceyi yalnız sözde bırakmayıp gerçek bir durumda kullanarak sonucunu ortaya çıkarma; kılgı, uygu, tatbik, tatbikat, pratik.
Uygulama, uy- fiilinden türeyen uygula- fiiline -ma ekinin getirilmesiyle kurulmuş bir addır. Gülensoy uygula-'yı uy-gu+la- diye çözümler ve uygulama'yı bu fiilin türevleri arasında sayar; aradaki uygu adının ise Türkiye Türkçesinde kullanılmadığını not eder. Taban fiil iyi belgelidir: Tietze uy- ‘uymak, izinden gitmek’ fiilini Eski Türkçe uḏ- ‘ardından gitmek, izlemek’ sözüne bağlar ve bu açıklamada Clauson'a dayanır; Gülensoy da uy-'u *uđ-'a götürür. Fiil XV. yüzyıl Anadolu metinlerinde bol tanıklıdır. Kâmûs-ı Türkî uymak'ı altı anlamla kaydeder ama uygulama'ya yer vermez.
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: uygulama