ikinci — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 15 Ekim 2026, 00:12 (Türkiye saati)

sözcük
378
kaynak
39
tarihsel tanık
98.320
en eski kayıt
8. yy.

ikinci

İki sayısının sıra sıfatı

İkinci, iki sayı adına sıra sayısı yapan ekin getirilmesiyle kurulmuştur. Clauson'a göre Eski Türkçede daha eski ekkinti biçiminden sonra ikinç yaygınlaşmış; ikinç'e -i eklenmiş uzun biçim ikinçi ilk kez XI. yüzyılda Kutadgu Bilig'de, ölçü gereği görülmüş ve zamanla kısa biçimin yerini almıştır. Kaşgarlı Mahmud ikinç'i ‘ikinci’ diye verir ve sıra sayılarının kuralını açıklar. Harezm ve Kıpçak metinlerinde ekinçi söyleyişi de yaygındır. Anadolu'da XIII. yüzyıldan beri ikinci biçimi görülür; ikinç ise Clauson'a göre XIV. yüzyılda yalnız bir kez geçer.

  1. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ikinç ~ ikinçi
  2. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ikinci
  3. 14. yy. · Harezm Türkçesi: ekinçi ~ ikinçi
  4. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: ekinçi ~ ikinçi
  5. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ikinci ~ ikinçi
  6. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: ikinçi
  7. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ikinci
  8. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ikinci
  9. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ikinci

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).