havuç
Maydanozgillerden, koni biçimindeki etli kökü için sebze olarak yetiştirilen, iki yıllık otsu bir kültür bitkisi; pürçekli, yeregeçen (Daucus carota)
Havuç, Farsça havīc ~ hevīc ‘havuç’ sözünün alıntısıdır; Eren, Karaağaç ve Kâmûs-ı Türkî bu kökeni verir. Tietze ise sözü soru işareti koymadan Arapça ḥawc ‘ihtiyaç’a bağlar; Veled Çelebi de yemeğe katılan otlar anlamındaki havâyic'ten çıktığını kesin bir dille ileri sürer. Tarihsel Derlem'deki en eski tanık, telif tarihi kesin olmayan Müntahab-ı Şifâ'daki ḥevīc'tir: taze havucun kabuğunu soyup kazıma tarifi verilir. Bugünkü havuç biçimi Evliyâ Çelebi'de yerleşmiştir. Osmanlı sözlükçüleri keşir'i havucun ‘asıl Türkçesi’ sayarken Eren keşir'in de Farsça gazar'dan alınmış göründüğünü belirtir.
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ḥevīc
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: havuç
- 18. yy. · Osmanlı Türkçesi: havuç
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: havuç
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: havuç