hıyar (I) — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 18 Ekim 2026, 23:48 (Türkiye saati)

sözcük
1211
kaynak
41
tarihsel tanık
170.391
en eski kayıt
8. yy.

hıyar (I)

Kabakgillerden, uzun, iri meyveli, sürüngen, bir yıllık otsu bir bitki (Cucumis sativus)

Hıyar (I), 'salatalık' anlamındaki bitki ve sebze adıdır. Eren, Räsänen ve Karaağaç sözü Farsça xiyār'a bağlar; Kâmûs-ı Türkî aslını Farsça sayıp Arapçada da kullanıldığını ekler, Tietze ise kaynak olarak Arapça ḫiyār'ı gösterir. Söz XIV. yüzyılda Codex Cumanicus'un meyve adları arasında ve Gülşehrî'nin Mantıku't-Tayr'ında (1317) görülür; Müntahab-ı Şifâ'da serinletici yiyecek ve ilaç maddesi olarak sık anılır. 'Kaba saba, görgüsüz' anlamı Tietze'ye göre argoda bu sözden gelişmiştir. 'Seçme özgürlüğü' anlamındaki hıyar (II) ayrı bir Arapça sözdür.

  1. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: hıyar
  2. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: hıyâr ~ ḫıyār
  3. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: hıyâr ~ ḫiyār
  4. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: ḫıyār
  5. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ḫıyār ~ hıyâr
  6. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: hıyar
  7. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: hıyar

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).