sıfır — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 17 Ekim 2026, 12:14 (Türkiye saati)

sözcük
1100
kaynak
40
tarihsel tanık
131.789
en eski kayıt
8. yy.

sıfır

Kendi başına değeri olmayan, ondalık sayı sisteminde sağına geldiği rakamı on kere büyüten işaret (0)

Sıfır, Arapça ṣifr sözünden gelir. Stachowski'ye göre Arapçada sözün ilk anlamı ‘boş’tur; ‘sıfır’ anlamı, Sanskritçede ‘boş’ anlamındaki bir sözün rakam adı olarak kullanılmasını örnek alarak gelişmiştir. Aynı Arapça söz Latince cifra yoluyla Avrupa dillerine ‘rakam’ anlamında geçmiştir. Osmanlı metinlerinde önce ṣıfru'l-yed ‘eli boş’ kalıbında görülür (Âlî, 1581); XVIII. yüzyılda Şeyh Gâlib hesaptaki sıfırın noktasını anar, Kâmûs-ı Türkî de sayı işareti anlamını solda sıfır ve sıfırı tüketmek deyimleriyle kaydeder. Türkiye Türkçesinde ‘değersiz’, ‘başarısız’ ve ‘hiç kullanılmamış’ anlamlarını da kazanmıştır.

  1. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: sıfr
  2. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: sıfr
  3. 18. yy. · Osmanlı Türkçesi: sıfr
  4. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: sıfır ~ sıfr
  5. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: sıfır

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).