sözleşme
Tarafların belirli bir iş veya yükümlülük üzerinde karşılıklı olarak anlaşıp bağlayıcı söz vermesi; anlaşma, kavil, kavilleşme, kavletme.
Sözleşme, söz adından türeyen sözleş- fiiline -me ekinin getirilmesiyle kurulmuş Türkçe bir addır; Gülensoy sözü söz ve sözle- maddelerinin türev listelerinde açıkça sayar. Taban söz Eski Türkçeden beri kullanılır (Tietze, Gülensoy); sözle- ‘söylemek, konuşmak’ ve sözleş- ‘söyleşmek, konuşmak’ fiilleri XI. yüzyılda Divanü Lugati't-Türk'te geçer. XIX. yüzyıl sonunda Kâmûs-ı Türkî sözleşme'ye ‘ittifak, birlikte karar verme’ anlamının yanında ‘muâraza, mücâdele’, yani çekişme anlamını da verir. Türkiye Türkçesinde söz tarafları bağlayan anlaşmayı ve bunu gösteren belgeyi anlatır.
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: sözleşme
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: sözleşme