kurt (II)
Yumuşak vücutlu, uzun gövdeli, omurgasız, bacaksız, ayaksız veya çok ilkel ayaklı küçük hayvan; böcü
Kurt (II), 'kurtçuk, yumuşak gövdeli küçük hayvan' anlamında Ortak Türkçe *kūrt'a dayanan eski bir Türkçe sözdür ve Türk dillerinin hemen hepsinde yaşar. Clauson onu yaklaşık VIII. yüzyıla koyduğu Eski Türkçe bir metinden, Kaşgarlı Mahmud XI. yüzyılda Oğuzlar dışındaki Türklerde 'solucan soyundan hayvan' anlamıyla kaydeder. Tarihsel Derlem'deki ilk tanıkları XI. yüzyıl Kur'an Tercümesi ve Kutadgu Bilig'dedir. Oğuz alanında aynı söz 'kurt hayvanı' anlamını da kazanmıştır; Bitigçi bu kullanımı kurt (I) adıyla ayrı madde olarak verir.
- 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): kurt
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ḳurt
- 13. yy. · Eski Uygur Türkçesi: kurt
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: kurt
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: kurt
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: kurt
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: kurt
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: ḳurd
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: kurd
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: kurt
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: kurt