buğday — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 18 Ekim 2026, 23:48 (Türkiye saati)

sözcük
1211
kaynak
41
tarihsel tanık
170.391
en eski kayıt
8. yy.

buğday

Triticum cinsinde yer alan, başağındaki nişastalı taneleri için yetiştirilen bir yıllık çimensi tarla bitkisi; ilgili: → tahıl.

Buğday, Ortak Türkçe *buğday ~ *boğday sözcüğünün devamıdır ve Uygur metinlerinden bu yana kesintisiz kullanılır. Kutadgu Bilig'de buğday başı Başak burcunun adıdır; Kaşgarlı Mahmud Barsgan halkının bu sözü söyleyemeyip budğay dediğini, bu yüzden sözcüğün onları ayırt etmek için sınama sözü olarak kullanıldığını anlatır. Daha eski kökeni bilinmez: Çince bir birleşikten türetme önerisi ÈSTJa'da ses bakımından zayıf bulunur; ÈSTJa'nın yazı Moğolcası buγudai'yi daha eski sayma olasılığı ise Eren'in görüşüyle çelişir. Eren'e göre Moğolca buğudai ile Macarca búza Türkçeden geçmiştir; Anadolu ağızlarında buğda, boğda, bıyday gibi biçimler yaşar.

  1. 8. yy. · Eski Uygur Türkçesi: buğday
  2. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: buğday ~ budğay
  3. 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: bu:day ~ buğday ~ boday
  4. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: buğday ~ buğda
  5. 14. yy. · Harezm Türkçesi: buğday
  6. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: buğday
  7. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: buğday ~ buğda
  8. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: buğday

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).