biçim (I)
Kumaş, kâğıt, ot veya benzeri bir malzemeyi belirli sınırlarından keserek istenen parçaya dönüştürme eylemi. Çizilmiş ölçüye göre yapılan işlemde ortaya çıkan parçanın kenarı, boyutu ve kullanım amacı kesim kararını belirler.
Biçim, biç- ‘kesmek’ fiilinden eylemden ad yapan -(I)m ekiyle türemiş yerli bir addır; bu madde sözün ilk anlamına yakın ‘kesme, biçme işi’ni karşılar. Kaşgarlı Mahmud sözü _bir biçim kagun_ ‘bir dilim kavun’ örneğiyle verir; Tietze ‘hasat’ anlamlı biçim I'i Eski Türkçe bıçım'a bağlar. XV. yüzyılda Saltuk-nâme'de _Ekinde ve biçimde_ ‘ekimde ve biçimde’ geçer; Kâmûs-ı Türkî ‘biçme tarzı’ ve ‘orak vakti, hasat mevsimi’ anlamlarını verir. Anadolu ağızlarında söz ‘ekin kaldırma’ demektir (Derleme Sözlüğü).
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: biçim
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: biçim
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: biçim
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: biçim
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: biçim