sevgi
Bir kişiye, canlıya, yere ya da uğraşa yönelen sıcak yakınlık ve değer verme duygusu. Bu duygu ilgilenme, birlikte zaman geçirme, koruma veya emek verme davranışlarında belirebilir; yoğunluğu ve dışa vuruluşu ilişkiye ve duruma göre değişir; muhabbet.
Sevgi, sev- ‘sevmek’ fiiline fiilden ad yapan -gi ekinin getirilmesiyle kurulmuş Türkçe bir addır (Gülensoy). Tarihsel Derlem'deki en eski tanık Kutadgu Bilig'dedir: gönülden bütün dünya çıkarıldıktan sonra oraya Tanrı sevgisinin gerçekten gireceği anlatılır. Clauson'a göre eski sevig adının yerini Orta Türkçede -gü ekli sevgü almıştır; Eski Anadolu metinlerinde söz sevgü biçimiyle sık geçer (Yûnus Emre Dîvânı, Süheyl ü Nev-bahâr, Garib-nâme), Meninski 1687'de de sözü vav ile sewǵü diye yazar. Kâmûs-ı Türkî'de ise söz ye ile sevgi'dir. Söz Azerbaycan Türkçesinden Başkurtçaya uzanan geniş bir alanda yaşar; Başkurtçada s sesi h'ye dönerek höyöv biçimini almıştır.
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: sevgi
- 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: sevgü
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: sevgü
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: sevgü
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: sevgi
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: sevgi