manevi
Duygu, düşünce, ahlak veya kutsal kabuller alanında yer alan, fiziksel bir nesne olarak kavranmayan; ilgili: → duygu.
Manevi, Arapça maʿnevī sözcüğünden alınmıştır (Karaağaç); Kâmûs-ı Türkî sözü mana'dan türemiş sayar. Arapçada ‘anlam’ demek olan maʿnā'ya ilgi eki getirilerek kurulmuş bir sıfattır (Bitigçi açıklaması). Söz Anadolu'da XIV. yüzyıl başından beri tanıklanır: Gülşehrî'nin 1317 tarihli Mantıku't-Tayr'ında ma‘rifetler ma‘nevî, Ahmed-i Dâ'î'de kurb-ı ma‘nevi ‘manevi yakınlık’ geçer; XV. yüzyılda Nevâyî'de ma‘nevî saltanat görülür. Evliyâ Çelebi'de veled-i ma‘nevî ‘manevi evlat’ tamlaması kullanılır, Meninski de 1687'de sözü ‘içteki’ ve ‘özsel, gerçek’ anlamlarıyla kaydeder. Türkiye Türkçesinde maddi karşıtı olarak ‘ruha ve öze ait’ anlamı öne çıkmıştır.
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ma‘nevî
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: ma‘nevî
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ma‘nevî
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ma‘nevî
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: manevi