mahalle
Kent, kasaba veya köy içinde sınırları ve komşuluk ilişkileriyle belirlenen yerleşme bölümü; ilgili: → komşuluk.
Mahalle, Arapça maḥalla ‘şehir semti’ sözünden alınmıştır; Tietze, Stachowski, Räsänen, Karaağaç ve Kâmûs-ı Türkî bu kökende birleşir. Tarihsel Derlem'de söz ilk kez Yûnus Emre Dîvânı'nda (_mahalle vü şâr_), XIV. yüzyılda da Harezm, Kıpçak ve Anadolu metinlerinde ‘semt’ anlamıyla görülür; Tietze'nin Ferec ba'de'ş-Şidde'den (1451) aktardığı tanıklarda hem mahalle hem mahalle imamı hem de Arapça çoğul maḥallāt geçer. Evliyâ Çelebi'nin şehir anlatımlarında şehirler mahalle ve mihrap sayısıyla tanıtılır. Kâmûs-ı Türkî mahalleyi çoğunlukla bir camisi ve imamı bulunan şehir parçası olarak tanımlar. Yer anlamlı mahal ise Arapça maḥall'den gelen ayrı bir sözdür.
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: mahalle
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: mahalle
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: mahalle
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: mahalle
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: maḥalle
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: mahalle
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: mahalle
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: mahalle