mülkiyet
→ sahiplik
Mülkiyet, Arapça mulk ‘sahip olunan şey, mülk’ sözcüğünden türeyen mulkiyya(t) ‘mülk olma durumu’ sözcüğünden alınmıştır (Karaağaç); türetmedeki -iyya'nın soyut ad yapan Arapça ek olduğu Bitigçi açıklamasıdır. Kök sözcük mülk Türkçede Karahanlı döneminden, Kutadgu Bilig ve Kur'an Tercümesi'nden beri kullanılır; türevin en eski tanığı XV. yüzyılda Nevâyî'nin Ferhâd ü Şîrîn'inde ‘sahip olma’ anlamıyla görülür, Osmanlı sahasında XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi'de mülkiyyet üzre ‘mülk olarak’ kalıbıyla yaygındır. XIX. yüzyıl sonunda Kâmûs-ı Türkî sözcüğü vakıf ya da devlet toprağı olmayan, tam mülk sayılan arazinin hukuki durumu için tanımlar; Türkiye Türkçesinde genel ‘sahiplik, iyelik’ anlamı öne çıkmıştır.
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: mülkiyyet
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: mülkiyyet
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: mülkiyyet
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: mülkiyet