pek
→ sert
Pek, Eski Türkçedeki bek ‘sağlam, sıkı, dayanıklı’ sözünün Türkiye Türkçesinde ön sesi p-'ye dönmüş biçimidir. Söz Uygur metinlerinden beri tanıklanır; Kaşgarlı Mahmud bek neŋ ‘sağlam nesne’ örneğini verir. Aynı anlamdaki berk ile ilişkisi tartışmalıdır: Kaşgarlı bek'i asıl sayar; Clauson, Tietze ve Stachowski ise bek'i berk'e bağlar, Tietze bunu r sesinin düşmesiyle açıklar. ‘Sağlam, sıkı’ anlamından ‘sıkıca, şiddetle’ ve ‘çok’ zarf anlamları gelişmiş, Osmanlı Türkçesinde ‘hızla’ ve ‘yüksek sesle’ anlamları da kaydedilmiştir.
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: bek
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: bek
- 13. yy. · Harezm Türkçesi: bek
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: bek
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: bek ~ pek
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: pek
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: pek
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: pek