unsur
→ öge
Unsur, Arapça ʿunṣur sözünden alınmıştır; Stachowski sözü aynı ‘öge, bileşen’ anlamıyla Arapçaya bağlar. Çoğulu anâsır'dır; Kâmûs-ı Türkî sözü bileşik cisimleri oluşturan basit cisimlerden her biri, yani öz ve asıl madde anlamıyla açıklar ve eskilerin toprak, su, ateş ve hava diye saydığı dört unsuru anar. Aynı sözlük ikinci anlam olarak bir bütün içinde ayrı topluluk oluşturan kesimi verir. Tarihsel Derlem'deki en eski tanıklar XIV. yüzyılda Gülşehrî'nin Mantıku't-Tayr'ında ve Ahmed-i Dâ'î Dîvânı'ndadır (ʿunṣur-ı evvel ‘ilk öz’); söz XV. yüzyılda Ali Şîr Nevâyî'de dört unsur söyleyişiyle, XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi'de unsur-ı pâk ‘temiz öz’ tamlamasıyla geçer.
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ʿunṣur
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: ʿunṣur
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: ʿunṣur
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: unsur
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: unsur
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: unsur