yıllık
Bir yıl için; senelik, senevi
Yıllık, yıl sözüne +lık ekinin getirilmesiyle kurulmuş yerli bir addır; Clauson ve Gülensoy bu çözümlemede birleşir. Sözün en eski tanığı VIII. yüzyıla ait Şine Usu Yazıtı'ndadır: kağan, taşa yazdırdığı sözlerin _biŋ yıllıḳ tümen künlik_ ‘bin yıllık, on bin günlük’ olmasını diler. Eski dönemde söz çoğunlukla bir sayıdan sonra gelerek ‘şu kadar yıl süren’ anlamındaydı; Harezm metinlerinde yıllık mâl ‘yıllık vergi’ kullanımı da görülür. Kâmûs-ı Türkî ‘yılda bir verilen ücret’ anlamını kaydeder; ‘yılda bir çıkan kitap, salname’ anlamını ise Gülensoy verir.
- 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): yıllıḳ
- 13. yy. · Karahanlı Türkçesi: yıllık
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yıllık ~ yıllıḳ
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: yıllıḳ
- 15. yy. · Kıpçak Türkçesi: yillik
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: yıllık ~ yillik
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: yıllıḳ
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: yıllık
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: yıllık
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yıllık