nüfus
→ kişi
Nüfus, Arapça nefs ‘can, ruh; kişi’ sözünün çoğulu olan nufūs'tan alınmıştır (Stachowski, Karaağaç, Kâmûs-ı Türkî). Kâmûs-ı Türkî nefs'in ‘ruh, can’, ‘insandaki bedensel istekler’ ve ‘şahıs, kendi’ anlamlarını sıralar; çoğul nüfûs'u ise ‘fertler, halkın bireyleri’ diye açıklar ve nüfûs kalemi, tahrîr-i nüfûs ‘nüfus yazımı’ gibi yönetim terimlerini verir. Söz XIV. yüzyılda Âşık Paşa'nın Garib-nâme'sinde ve Ahmed-i Dâ'î'nin şiirlerinde ‘canlar, nefisler’ anlamıyla görülür; XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi sözü bu anlamın yanında esirler ya da saray halkı sayılırken ‘kişiler’ anlamında da kullanır. Türkiye Türkçesinde söz tekil bir ad gibi davranır (Bitigçi açıklaması): ‘bir yerde yaşayanların toplam sayısı’ ve ‘kişi’ anlamlarını taşır.
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: nüfûs
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: nüfûs
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: nüfûs
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: nüfus