sebep
Bir şeyin olmasına veya belli bir hâlde bulunmasına yol açan şey; neden, saik, saika, vesile
Sebep, Arapça sabab ‘neden’ sözcüğünün alıntısıdır; Tietze, Stachowski, Räsänen ve Karaağaç bu kökende birleşir, Kâmûs-ı Türkî de sözün Arapçadaki asıl anlamının ‘ip’ olduğunu not eder. En eski tanıkları XI. yüzyılda Kutadgu Bilig'dedir; söz Eski Anadolu metinlerinde XIII. yüzyıldan, Harezm ve Kıpçak metinlerinde XIV. yüzyıldan, Çağatay metinlerinde XV. yüzyıldan beri sebeb yazımıyla yaygındır. Tietze bu sebepten, sebep ol-, -dığı sebepten gibi kalıpları XV. yüzyıldan bu yana tanıklar. Räsänen'e göre söz Bulgarcaya ve Sırpçaya da geçmiştir.
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: sebeb
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: sebeb
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: sebeb
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: sebeb
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: sebeb
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: sebeb
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: sebeb
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: sebeb
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: sebeb ~ sepep
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: sebeb
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: sebep