hastalık — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 16 Ekim 2026, 10:51 (Türkiye saati)

sözcük
602
kaynak
39
tarihsel tanık
113.147
en eski kayıt
8. yy.

hastalık

Organizmada birtakım değişikliklerin ortaya çıkmasıyla sağlığın bozulması durumu; rahatsızlık, çor, dert, sayrılık, illet, maraz, maraza, zor, esenlik karşıtı

Hastalık, Farsça kökenli hasta sözüne -lık ekinin getirilmesiyle kurulmuş melez bir addır. Tietze sözü hasta maddesinin alt başlığı olarak ‘rahatsızlık, sağlık bozukluğu’ anlamıyla verir ve varak numaralı yazma tanıklarla belgeler; bu tanıkların 1451 tarihli Ferec'e ait olduğu anlaşılır (Bitigçi açıklaması). Tabandaki hasta, Tietze, Stachowski ve Karaağaç'a göre Farsça ḫasta'dan alınmıştır; Tietze sözün Farsçadaki asıl anlamının ‘yaralı’ olduğunu belirtir. En eski tanıklar XIV.–XV. yüzyıla tarihlenen Müntahab-ı Şifâ'dadır; söz XV. yüzyılda Saltuk-nâme'de, XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi'nde de sık geçer. Kâmûs-ı Türkî ‘maraz, illet’ karşılığıyla kaydeder; Redhouse 1890'da ‘veba ya da salgın’ anlamını da verir.

  1. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ḫastalıḳ
  2. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ḫastalıḳ
  3. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: hastalık
  4. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: hastalık
  5. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: hastalık

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).