isim — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 15 Ekim 2026, 23:36 (Türkiye saati)

sözcük
592
kaynak
39
tarihsel tanık
111.924
en eski kayıt
8. yy.

isim

→ ad (I)

İsim, Arapça ism ‘ad’ sözünden alınmıştır; Tietze, Stachowski ve Karaağaç bu kökende birleşir. Söz Türkçede önce ism biçimiyle görülür: en eski tanık Yûnus Emre Dîvânı'ndaki _Dost ismini tutagör_ mısraıdır; XIV. yüzyılda Süheyl ü Nev-bahâr'da ism-i zât, Harezm Türkçesinde Kısasü'l-Enbiyâ'da, Kıpçak Türkçesinde Gülistan Tercümesi'nde ism geçer. Tanrı'nın en yüce adını anlatan ism-i aʿẓam kalıbı Müntahab-ı Şifâ'da, Ferec'te (1451) ve Çağatay şiirinde yaygındır. Ünsüz öbeğine ünlü giren isim biçimi XIV.–XV. yüzyıldan beri görülür (ses değişimi Bitigçi açıklaması). Tietze ‘ad’ yanında ‘şan, şöhret’ ve dil bilgisindeki ‘ad’ anlamlarını verir; ismi var cismi yok deyimi XX. yüzyıl başından tanıklanır.

  1. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ism
  2. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ism ~ isim
  3. 14. yy. · Harezm Türkçesi: ism
  4. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: ism
  5. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ism
  6. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: ism
  7. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: isim ~ ism
  8. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ism ~ isim
  9. 20. yy. · Osmanlı Türkçesi: ism
  10. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: isim

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).