ortam — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 15 Ekim 2026, 14:52 (Türkiye saati)

sözcük
446
kaynak
39
tarihsel tanık
102.371
en eski kayıt
8. yy.

ortam

Canlı bir varlığın içinde bulunduğu doğal veya maddi şartların bütünü; âlem

Ortam, orta adına -m ekinin getirilmesiyle kurulmuş bir türevdir: Gülensoy sözü or-t+a+m diye çözümler ve öteki Türk dillerinde bulunmadığını belirtir. Kâmûs-ı Türkî'de maddesi yoktur; incelenen kaynaklardaki en eski tarihli kaydı Derleme Sözlüğü'nün 1982 tarihli cildindeki ‘ortam düzenlemek’ tanımıdır. Bu durum sözün XX. yüzyılda yerleştiğini düşündürür (Bitigçi açıklaması). Taban orta'yı Tietze Eski Türkçe ortu'ya bağlar; Stachowski Ortak Türkçe *orta'yı *or- ‘koymak, yerleştirmek’ fiiline, Gülensoy or ‘merkez, yer’ adına götürür. -m eki çoğunlukla fiilden ad yaptığı için addan kurulan ortam alışılmış bir türetme sayılmaz (Bitigçi açıklaması).

  1. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ortam

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).