ekip — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 15 Ekim 2026, 14:52 (Türkiye saati)

sözcük
446
kaynak
39
tarihsel tanık
102.371
en eski kayıt
8. yy.

ekip

İş bölümüne dayalı biçimde eş güdümlü hareket ederek proje, hizmet, müdahale veya yarışma gibi sınırlı bir uğraşı gerçekleştirmek üzere bir araya gelmiş, başarı ve sorumluluğu birlikte üstlenen kişiler topluluğu; takım, grup, kadro.

Ekip, Fransızca équipe ‘takım’ sözünden alınmıştır; Tietze ve Karaağaç bu kökende birleşir. Tietze Fransızca sözü Almanca Schiff ‘gemi’ sözüne dayandırır. Türkiye Türkçesinde iş bölümüyle ortak bir uğraşı yürüten kişiler topluluğunu anlatır; Tietze'nin en eski tanığı H. Taner'in 1951 tarihli metnindeki elli kişilik amele ekibidir, Toven'in XX. yüzyıl sözlüğü de sözü Fransızca ad olarak ‘takım’ anlamıyla kaydeder. Tietze ekib yazımını da verir; Karaağaç aynı maddede Fransızca équipement'tan gelen ekipman'ı da ‘takım’ anlamıyla anar.

  1. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ekip

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).