dil (I)
Ağız boşluğunda, tatmaya, yutkunmaya, sesleri boğumlamaya yarayan etli, uzun, hareketli organ; tat alma organı
Dil, Eski Türkçe tıl ~ til sözcüğünün Oğuz sahasında ön sesi d-'ye dönmüş biçimidir; Stachowski Ortak Türkçe *til ya da *tıl biçimini kurar ve ‘lisan’ anlamının organ adından geliştiğini belirtir. Sözcük VIII. yüzyılda Tonyukuk Yazıtı'nda ‘düşman hakkında haber almak için yakalanan kişi’ anlamıyla geçer; Kaşgarlı Mahmud organ, söz, lisan ve tutsak anlamlarını birlikte verir. d'li biçim XIII.–XIV. yüzyıldan beri Harezm ve Kıpçak metinlerinde til ile yan yana görülür, Anadolu'da dil yerleşir. Brockelmann'ın ti- ‘demek’ fiilinden türetme önerisi ise kesinleşmiş değildir.
- 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): tıl
- 8. yy. · Eski Uygur Türkçesi: til
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: tıl ~ til
- 13. yy. · Harezm Türkçesi: til ~ dil
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: til ~ dil
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: dil
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: dil
- 15. yy. · Osmanlı Türkçesi: dil
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: dil
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: dil
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: dil