dil (I) — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 14 Ekim 2026, 00:54 (Türkiye saati)

sözcük
244
kaynak
36
tarihsel tanık
70.376
en eski kayıt
8. yy.

dil (I)

Ağız boşluğunda, tatmaya, yutkunmaya, sesleri boğumlamaya yarayan etli, uzun, hareketli organ; tat alma organı

Dil, Eski Türkçe tıl ~ til sözcüğünün Oğuz sahasında ön sesi d-'ye dönmüş biçimidir; Stachowski Ortak Türkçe *til ya da *tıl biçimini kurar ve ‘lisan’ anlamının organ adından geliştiğini belirtir. Sözcük VIII. yüzyılda Tonyukuk Yazıtı'nda ‘düşman hakkında haber almak için yakalanan kişi’ anlamıyla geçer; Kaşgarlı Mahmud organ, söz, lisan ve tutsak anlamlarını birlikte verir. d'li biçim XIII.–XIV. yüzyıldan beri Harezm ve Kıpçak metinlerinde til ile yan yana görülür, Anadolu'da dil yerleşir. Brockelmann'ın ti- ‘demek’ fiilinden türetme önerisi ise kesinleşmiş değildir.

  1. 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): tıl
  2. 8. yy. · Eski Uygur Türkçesi: til
  3. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: tıl ~ til
  4. 13. yy. · Harezm Türkçesi: til ~ dil
  5. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: til ~ dil
  6. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: dil
  7. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: dil
  8. 15. yy. · Osmanlı Türkçesi: dil
  9. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: dil
  10. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: dil
  11. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: dil

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).