biz (II)
Katı bir şeyi dikerken iğne geçirecek yeri delmek için kullanılan, çelikten yapılmış, sivri uçlu ve ağaç saplı araç; tığ (I)
Kunduracı ve saraçların delik açtığı sivri uçlu alet olan biz, Türkçe bir sözdür ve eski biçimi bigiz'dir. Tietze sözü Çağatayca bigiz'e bağlar; Özbekçe ve Yeni Uygurcada bigiz biçimi yaşar. Stachowski *bigiz > *bīz > biz'i tasarlanabilir bir gelişim yolu olarak verir ve kökü soru işaretiyle ‘keskin ağız’ anlamlı *bi(g)'ye bağlar. ÈSTJa aynı sırayı başka bir olasılık olarak *bī ‘bıçak, uç’ kökünden kurar. Räsänen sözü *bi ‘kesici ağız’ ile yez ‘pirinç’ birleşmesinden açıklar; Moğolca birim ‘biz’ ile karşılaştırma ise ses bakımından tartışmalıdır.
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: biz
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: bigiz
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: biz
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: biz
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: biz