ata — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 20 Ekim 2026, 19:22 (Türkiye saati)

sözcük
1255
kaynak
41
tarihsel tanık
184.584
en eski kayıt
8. yy.

ata

Büyükbabadan başlayarak geriye doğru atalardan her biri; baba, dede, cet

Ata, 'baba' anlamında Türk dillerinde ortak ve eski bir akrabalık adıdır; Stachowski sözü Ortak Türkçe *ata 'ailenin, özellikle baba tarafından en yaşlı erkeği'ne bağlar, Räsänen ise kökende bir çocuk dili sözü sayar. Clauson'a göre ata, ana ile birlikte eski kaŋ ve ög'ün yerine ilk kez Uygurca Budist metinlerde görülür. Kaşgarlı Mahmud sözü 'baba' diye verir ve Hotanlılarla Kençeklilerin hata dediğini yazar. Kaynaklarda 'baba' yanında çoğulda 'ecdat' (atalar), 'yaşlı, saygın kişi' ve derviş, şeyh unvanı (Korkut Ata) anlamları da görülür; Meninski 1687'de sözü baba ile birlikte 'baba' karşılıkları arasında verir.

  1. 8. yy. · Eski Uygur Türkçesi: ata
  2. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ata
  3. 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: ata
  4. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ata
  5. 14. yy. · Harezm Türkçesi: ata
  6. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: ata
  7. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ata
  8. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: ata
  9. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ata
  10. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: ata
  11. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ata
  12. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ata
  13. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ata

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Atlas yükleniyor…

Kategoriler

Kategoriler hazırlanıyor…

Kaynaklar dizini

Kaynak dizini hazırlanıyor…

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).