koyun (I)
Geviş getirenlerden, eti, sütü, yapağısı ve derisi için yetiştirilen evcil hayvan (Ovis aries)
Koyun, Eski Türkçede kōń biçimiyle tanıklanan ortak Türkçe bir hayvan adıdır; Orhon yazıtlarında Tarihsel Derlem sözü ḳooń diye okur. Clauson'a göre güneybatı dillerinde koyun, ötekilerde çoğunlukla koy biçimi yaşar. Eren koyun'u kōń'e -(u)n küçültme eki getirilmiş bir türev sayar, Gülensoy da bu çözümlemeyi verir; Stachowski ise ek ayırmadan *koń > *koyn > *koyın gelişmesiyle açıklar. Eren ve Clauson Moğolca qonin'i Türkçeden alıntı sayar. Sözü Ermenice xoy 'koç' ile bağlayan Pedersen görüşüne Munkácsi karşı çıkar, Gülensoy yanlış bulur. Tarihsel Derlem'deki koyun eşleşmelerine aynı yazılışlı koyun 'kucak' ve koy- fiilinin çekimleri de karışır.
- 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): ḳooń
- 8. yy. · Eski Uygur Türkçesi: kon ~ koyn ~ koy
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: koy
- 13. yy. · Eski Uygur Türkçesi: koyun
- 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: koyun
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: koyun
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: koy ~ koyun
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: koy
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ḳoyun
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: koy ~ koyun
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ḳoyun
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: ḳoyun
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: koyun
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: koyun
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: koyun