turna — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 15 Ekim 2026, 23:36 (Türkiye saati)

sözcük
592
kaynak
39
tarihsel tanık
111.924
en eski kayıt
8. yy.

turna

Uzun boynu ve bacaklarıyla sulak çevrelerde beslenen, mevsim değişimlerinde geniş uzaklıkları aşan iri kuş. Çoğu zaman toplu hareket eder; yüksek sesli çağrıları ve birlikte uçuş düzeniyle tanınır, üreme alanlarına geri dönebilir.

Turna, Türkçede çok erken tanıklanan bir kuş adıdır: Irk Bitig'de turnya, Uygurca metinlerde turuŋaja ~ turuɉaja, Kutadgu Bilig'de ve Kaşgarlı Mahmud'da turna biçimiyle geçer. Daha eski kökeni tartışmalıdır: Eren adın kuşun sesinden geldiğinin anlaşıldığını, Gülensoy yansıma bir tabandan türediğini yazar; ÈSTJa Eski Uygurca biçimi en eski biçim sayıp tur- 'durmak' ögesiyle ilişkilendirir. Stachowski ise yapıyı pek açık bulmaz, Ortak Türkçe *turuā'yı kurar, sözün eski bir alıntı olabileceğini düşünür ve yansıma açıklamasına kanıt bulunmadığını belirtir. Moğolca, Korece ve Japonca karşılaştırmalar da önerilmiştir.

  1. 8. yy. · Eski Uygur Türkçesi: turnya
  2. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: turna
  3. 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: turna
  4. 14. yy. · Harezm Türkçesi: turna
  5. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: turna ~ ṭurna
  6. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: turna
  7. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ṭurnalar
  8. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: turna
  9. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: turna
  10. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: turna
  11. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: turna

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).