ceylan
Kurak bölgelerin açık düzlüklerinde otlayarak yaşayan, tehlike anında ince ve uzun uzuvlarının sağladığı çeviklikle süratle kaçan, iri gözlü ve boynuzlugillerden, çift toynaklı otçul memeli türü; ahu, ceren, gazal (Gazella dorcas).
Ceylan, Moğolca ǯeren ~ ǯegeren 'antilop, ceylan' sözünden gelen bir alıntıdır: Eren sözün Türkçeye doğrudan ya da Farsça yoluyla geçtiğini, Stachowski Farsça ǯayrān aracılığıyla geldiğini yazar; Stachowski Moğolca sözü de Eski Türkçe jegren 'kestane rengi' sözüne bağlar. Sözün eski biçimi ceyran'dır; Tarihsel Derlem'de ilk kez XV. yüzyılda Çağatayca Gedāyī Dīvānı'nda güzel göz benzetmesinde görülür. ceylan değişkesini Eren arslan, kaplan, sırtlan gibi adların etkisine bağlar; Tietze'ye göre bu biçim sözlüklerde XIX. yüzyıl ortasından sonra ortaya çıkar.
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: ceyran
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ceyrân
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ceyrân ~ ceylan
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ceylan