en (III)
Başına geldiği sıfatların üstün derecede olduğunu gösteren kelime
Üstünlük derecesi yapan en, Türkçenin en eski söz varlığına aittir ve aslında eŋ biçimindedir. Kül Tigin Yazıtı'nda eŋ ilki ‘en başta’ diye geçer; Uygurcada çoğunlukla aŋ yazılsa da Clauson'a göre asıl biçim hep eŋ'dir. Kutadgu Bilig'de eŋ üstün, eŋ altın gibi kullanımlar görülür. Osmanlı yazısında eŋ olarak sürer; Türkiye Türkçesinde ŋ'nin n'ye dönmesiyle en olmuştur, öteki Türk dillerinin çoğunda bugün de eŋ, iŋ, äŋ söylenir. Genişlik anlamındaki en ile yalnız sesçe birleşmiştir, kökenleri ayrıdır. Edatın daha eski kökeni bilinmez; Arat'ın notunda aslen kalın ünlülü olduğunun düşünüldüğü belirtilir.
- 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): eŋ
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: eŋ, aŋ
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: eŋ
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: en, eñ
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: eŋ, em
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: eŋ, em
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: en
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: en
- 20. yy. · Osmanlı Türkçesi: eŋ
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: en