tarçın
Defnegillerden, genellikle Asya'nın güneyinde yetişen ve değişik türleri bulunan bir ağaç (Cinnamomum)
Tarçın, Farsça dārçīn (~ dārçīnī) sözünden gelir; ad dār 'ağaç' ile çīnī 'Çin'e ait' sözlerinden kurulmuştur ve sözcüğü sözcüğüne 'Çin ağacı' demektir. Tietze, Eren, Stachowski ve Karaağaç bu kökende birleşir. Tarihsel Derlem'de söz ilk olarak XIV. yüzyılda Codex Cumanicus'ta darçini, ardından Müntahab-ı Şifâ'da dārçīnī biçimiyle görülür; XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi darçın yazar. t'li biçim 1687'de Meninski'de tarćin olarak kayıtlıdır; Kâmûs-ı Türkî tarçın'ı darçın'ın halk ağzındaki söyleyişi sayar.
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: darçini
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: dārçīnī
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: dār-çīn
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: darçın ~ dārçīn ~ dārṣīnī
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: tarçin
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: darçın ~ tarçın
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: tarçın