içeri
İç taraf, içteki bölüm, dışarı karşıtı
İçeri, iç sözüne yön bildiren bir ek getirilerek kurulmuş eski bir zarftır. Clauson Eski Uygurca içgerü ‘içeriye’ sözünü iç'in yön bildiren biçimi sayar ve güneybatı (Oğuz) dillerinde -g-'nin düştüğünü belirtir; Stachowski ile Gülensoy da sözü iç ile -karu/-gerü yön ekine bağlar. Tietze ise Eski Türkçe içre'den çıkarır. Anadolu'da XIII. yüzyıldan beri içerü biçimiyle tanıklanır; Osmanlıcada içeri yaygınlaşır, içerü ise XIX. yüzyıl sözlüklerinde de yaşar. Türkiye Türkçesinde ‘iç taraf’ ve ‘içeriye doğru’ anlamlarının yanında ‘gönül’ ve ‘cezaevi’ anlamları da vardır.
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: içgerü
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: içerü
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: içeri
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: içeri
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: içeri
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: içeri