mücadele
Karşıt güçlerin kendi istediklerini geçerli kılmak için birbirine direnmesi; ilgili: → çatışma.
Mücadele, Arapça mucādala sözünden alınmıştır; Tietze, Stachowski, Karaağaç ve Kâmûs-ı Türkî bu kökende birleşir. Kâmûs-ı Türkî sözü cedel'den müfâ‘ale kalıbında mastar sayar. Söz XIV. yüzyılda Harezm Türkçesinde Kısasü'l-Enbiyâ'da ‘itiraz edip tartışma’ anlamıyla geçer. Osmanlı metinlerinde çoğunlukla sözlü çekişme, atışma anlamında kullanılmış; Evliyâ Çelebi'de mübâhase ‘tartışma’ ile yan yana geçer, Meninski 1687'de de ‘tartışma, çekişme’ karşılıkları arasındadır. Özön'ün Osmanlıca sözlüğü ‘bir işe karşı uğraşma’ ve ‘savaş’ anlamlarını da kaydeder; Türkiye Türkçesinde iki taraf arasındaki zorlu çabayı, kavgayı ve bir amaç uğruna sürdürülen güçlü çabayı, savaşımı anlatır.
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: mücâdele
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: mücâdele
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: mücâdele
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: mücadele