yetenek
Kişinin bir alanda öğrenmesini ve başarılı işler ortaya koymasını kolaylaştıran güç; aynı uğraşa yönelenler arasında farklı düzeylerde görülebilir, eğitim ve deneyimle gelişerek daha belirgin bir başarıya dönüşebilir; istidat, kabiliyet.
Yetenek, yet- ‘yetmek, erişmek, olgunlaşmak’ fiiline fiilden ad yapan -enek ekinin getirilmesiyle kurulmuştur; Gülensoy aynı eki gelenek, görenek ve olanak sözlerinde gösterir. Kök fiil Karahanlı döneminden beri yét- biçimiyle tanıklanır, Anadolu metinlerinde ‘ulaşmak, kâfi gelmek, olgunlaşmak’ anlamlarıyla yaşar (Tietze). Gülensoy yetenek'in Anadolu ağızlarında ‘hasattan sonra yeniden biten ekin, ot’ ve ‘yeni yetme, taze’ anlamlarını da kaydeder. ‘Kabiliyet’ anlamlı söz Kâmûs-ı Türkî'de geçmez; bu, sözün yazı dilinde yakın dönemde yerleştiğini düşündürür (Bitigçi açıklaması).
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yetenek