uçak
Gövdesine bağlı geniş yüzeylerin çevresindeki akıştan yararlanıp itki gücüyle gökte yol alabilen araç. İnsan ve eşya taşımak üzere üretilen türleri, kalkış ve inişte özel pist kullanır; yolculuk boyunca yön ve yükseklik kumandalarla denetlenir; tayyare.
Uçak, uç- ‘uçmak’ fiiline -(a)k ekinin getirilmesiyle kurulmuş Türkçe bir addır; Gülensoy sözcüğü ‘tayyare’ anlamıyla bu biçimde çözümler. Aynı yazılışla daha önce başka sözler de kayıtlıdır: Osmanlıcada uçak, sarılarak yükselen bir bitkiyi ya da bitkiler için ‘sarmaşan’ niteliğini anlatıyordu (Räsänen, Kâmûs-ı Türkî); Anadolu ağızlarında da ‘uçuk’, ‘salıncak’, ‘uçarı’ anlamlı uçak sözleri vardır. Hava taşıtı adı bunlardan ayrı, yeni bir türetmedir (Bitigçi açıklaması).
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: uçak