artma
Bir varlığın miktarının, olayların sayısının ya da bir özelliğin ölçüsünün zaman içinde önceki düzeyin üzerine çıkması; tezayüt
Artma, art- ‘çoğalmak’ fiilinden -ma ekiyle yapılmış bir addır. Tietze fiili Eski Türkçe art-'a bağlar; Gülensoy da onu uzun ünlülü *ārt- biçimine götürür, Divanü Lugati't-Türk'teki artmak kaydını anar ve artma'yı fiilin Türkiye Türkçesi türevleri arasında sayar. Aynı ses dizisindeki art ‘arka’ ve art- ‘yüklemek’ ayrı sözcüklerdir. Ad olarak artma XVII. yüzyılda ‘ek, eklenti’ anlamıyla görülür: Meninski 1687'de sözü Latince appendix karşılığında verir. Kâmûs-ı Türkî XIX. yüzyıl sonunda ‘artmak eylemi’ ve ‘artan şey, fazla’ anlamlarını kaydeder.
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: artma
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: artma
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: artma