yetersizlik — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 19 Ekim 2026, 15:14 (Türkiye saati)

sözcük
1218
kaynak
41
tarihsel tanık
173.410
en eski kayıt
8. yy.

yetersizlik

Beklenen sonuca varmak için eldeki imkânların veya yetkinliğin gereken düzeye erişmemesi. Bir proje para eksikliğinden, bir görev gerekli eğitim alınmadığından aksayabilir; eksik kalan yön saptanırsa giderme yolu da belirlenir; ehliyetsizlik, fakirlik, kifayetsizlik, yoksulluk.

Yetersizlik, yetersiz sıfatına -lik ekinin getirilmesiyle kurulmuş bir addır; Gülensoy sözcüğü yeter+siz+lik diye çözümler. Yeter, yet- fiilinin geniş zaman sıfat-fiilidir (Tietze, Gülensoy); yet- ise Eski Türkçe yėt- ‘erişmek, yetişmek, yeterli olmak’ fiiline dayanır. Fiil Karahanlı döneminden beri ‘ulaşmak’ ve ‘kâfi gelmek’ anlamlarıyla, yeter ise 15. yüzyıldan beri ‘kâfi’ ve ‘artık yeter’ anlamlarıyla tanıklıdır. Yetersiz ve yetersizlik incelenen tarihî metinlerde geçmez; 20. yüzyılda kurulmuş oldukları anlaşılır (Bitigçi açıklaması).

  1. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yetersizlik

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Atlas yükleniyor…

Kategoriler

Kategoriler hazırlanıyor…

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).