kent
Yerleşimin, ticaretin, hizmetlerin ve ortak altyapının bir arada örgütlendiği yoğun yaşam alanı; ilgili: → şehir.
Kent, Soğdca knδh ‘şehir’ sözünden Türkçeye geçmiştir; Uygur Budist metinlerinde kend ‘şehir’ olarak görülür. Kaşgarlı Mahmud XI. yüzyılda sözün Türklerin çoğunda ‘şehir’, Oğuzlarda ise ‘köy’ anlamına geldiğini yazar. Eren'e göre Eski Türkçede ‘şehir’ için balık kullanılırken kent zamanla onun yerini almıştır. Anadolu'da kend ~ kent ‘köy’ anlamıyla yaşamış, Kâmûs-ı Türkî döneminde yalnız Taşkent, Semerkant gibi adlarda kalmıştır; Türkiye Türkçesinde söz ‘şehir’ anlamıyla yeniden kullanıma girmiştir (Tietze).
- 10. yy. · Eski Uygur Türkçesi: kend
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: kend
- 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: kent
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: kend
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: kent ~ kend
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: kend
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: kend
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: kend
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: kend ~ kand
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: kent