asla — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 17 Ekim 2026, 19:51 (Türkiye saati)

sözcük
1139
kaynak
41
tarihsel tanık
155.288
en eski kayıt
8. yy.

asla

Bir davranışın ya da olasılığın hiçbir koşulda gerçekleşmeyeceğini güçlü biçimde belirterek. Olumsuz yargıyı pekiştirir; kararlılık, kesin ret veya güvence anlatan cümlelerde sınırın bütünüyle kapandığını gösterir; katiyen, sakın, zinhar.

Asla, Arapça aṣl ‘kök, temel’ sözcüğünden türemiş aṣlan zarfından gelir; bu zarf Arapçada ‘kökten, temelden’ demektir. Tietze sözcüğün Türkçeye Farsça aracılığıyla girdiğini ve sonundaki a'nın Arapça zarf ekinden kaldığını belirtir. Türkçede olumsuz cümlelerde ‘hiçbir zaman, hiçbir şekilde’ anlamına yerleşmiş, tek başına kesin bir ret sözü olarak da kullanılmıştır. Tarihsel Derlem'de söz ilk kez Yûnus Emre Dîvânı'nda (_Kimine derd virür asla inletmez_), XIV. yüzyılda Süheyl ü Nev-bahâr'da, XV. yüzyılda Çağatayca Gedâyî Dîvânı'nda olumsuz cümlelerde geçer; Tietze'nin en eski tanığı XVI. yüzyıl sonundan Âlî'dedir. Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi'nde _aslâ ve kat‘â_ pekiştirmesiyle de kullanılır.

  1. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: asla
  2. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: asla ~ aṣlā
  3. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: aṣlā ~ aslā
  4. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: aṣlā
  5. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: aslâ
  6. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: asla

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).