atmak — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 17 Ekim 2026, 23:24 (Türkiye saati)

sözcük
1148
kaynak
41
tarihsel tanık
157.053
en eski kayıt
8. yy.

atmak

Bir cismi bir yöne doğru fırlatmak

Atmak, Türkçenin en eski ve en yaygın fiillerinden biridir; incelenen kaynaklar onu Ortak Türkçe *at- ‘fırlatmak, ok atmak’ köküne bağlar. İlk güvenilir tanıkları Uygur metinlerindedir: ya kurup ok atıp ‘yay kurup ok atarak’. Kaşgarlı Mahmud er ok attı ‘adam ok attı’ ile taŋ attı ‘tan söktü’ örneklerini aynı maddede verir. Clauson'a göre fiilin temel anlamı fırlatmak ve ok atmaktır, sayısız mecaz kullanım buradan dallanır. Tan atmak deyimindeki fiili ise ÈSTJa ve EDA ayrı, eş sesli bir fiil sayar. Türkiye Türkçesinde yalan, nutuk, perende, tur atmak gibi pek çok kalıpta yaşar.

  1. 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: at-
  2. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: at-
  3. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: at-
  4. 14. yy. · Harezm Türkçesi: at-
  5. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: at-
  6. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: at-
  7. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: at-
  8. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: atmak
  9. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: atmak
  10. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: atmak

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).