sınır — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 18 Ekim 2026, 07:08 (Türkiye saati)

sözcük
1149
kaynak
41
tarihsel tanık
157.132
en eski kayıt
8. yy.

sınır

İki komşu devletin topraklarını birbirinden ayıran çizgi; hudut

Sınır, Bizans Yunancasındaki sýnoron ‘sınır, hudut’ sözünden alınmıştır; Tietze, ETDES, Stachowski, Räsänen, Karaağaç ve Kâmûs-ı Türkî bu kökende birleşir. Anadolu metinlerinde sınur biçimiyle Yûnus Emre ve Âşık Paşa'dan beri görülür; Tietze'nin en eski tanığı 1358–59 tarihli Elvan Çelebi'dir, Pîrî Reis'te ve 1525 tarihli bir kanun metninde de sınur yazılır. Meninski 1687'de sinor yazar; Osmanlıcada sinor, sınor ve sınur söyleyişleri yan yana yaşamış, sonunda sınır biçimi yerleşmiştir. ETDES'e göre Azerbaycan Türkçesindeki sinor Türkiye Türkçesinden alınmadır.

  1. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: sınur
  2. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: sınur
  3. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: sınur
  4. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: sınur
  5. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: sinor
  6. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: sinor ~ sınur
  7. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: sınır

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).