taraf
Nesnenin veya kişinin çevresinde, bakışa ve duruşa göre ayırt edilen konumlardan her biri; ilgili: → yan.
Taraf, Arapça ṭaraf ‘yan’ sözünden alınmıştır; Räsänen, Stachowski, Karaağaç ve Kâmûs-ı Türkî bu kökende birleşir. Tarihsel Derlem'deki en eski tanıklar XIV. yüzyıldandır: Kısasü'l-Enbiyâ'da tört taraf ‘dört yan’; Anadolu'da Kâbûs-nâme Tercümesi'nde iki tarafdan, sonra Dede Korkut Kitabı'nda da ṣol tarafda ‘sol yanda’ geçer. Osmanlıcada çok yaygınlaşır. Kâmûs-ı Türkî ‘yan, cihet’ anlamının yanında ‘yer, memleket’, ‘nezd’, ‘taraftarlık’ ve davada ya da yarışta karşı karşıya gelen ‘hasım’ anlamlarını sayar. Arapça çoğulu etraf da Türkçeye ayrı bir söz olarak girmiştir.
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: taraf
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: taraf
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: taraf
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: taraf
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: taraf
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: taraf
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: taraf
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: taraf