bulgu
İnceleme sırasında ilk kez saptanan iz, belge veya nesne ile bunları saptama eylemi; ilgili: → belge.
Bulgu, bul- ‘bulmak’ fiiline fiilden ad yapan -gu ekinin getirilmesiyle kurulmuş Türkçe bir addır; Gülensoy, Kâmûs-ı Türkî ve Kestelli sözü bulmak fiiline bağlar. Eski Uygur ve Karahanlı metinlerindeki bulġu kergek ‘bulmak gerek’, bulġu ermez ‘bulunmaz’ gibi kuruluşlar aynı ekle yapılmış fiil biçimleridir, ad olarak bulgu değildir (Bitigçi açıklaması). Ad, XIX. yüzyıl sözlüklerinde ‘bulma, buluş, keşif, icat’ ve ‘kavrayış, anlayış’ anlamlarıyla görülür (Redhouse, Kâmûs-ı Türkî, Räsänen). Türkiye Türkçesinde ‘keşif’ anlamı yanında araştırma sonucu ve hekimin saptadığı işaret anlamlarını kazanmıştır.
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: bulgu
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: bulgu