tehdit
İsteneni yaptırmak veya kaygı uyandırmak için karşıdakine zarar görebileceğini bildirme; ilgili: → korkutma.
Tehdit, Arapça tehdīd sözünden alınmıştır; Tietze, Karaağaç ve Kâmûs-ı Türkî bu kökende birleşir. Kâmûs-ı Türkî sözü Arapçada tef'îl kalıbında kurulmuş bir mastar olarak gösterir ve ileride uygulanacak bir cezayla korkutma diye tanımlar; hapis ya da silahla tehdîd etmek, tehdîd-âmiz ‘korkutucu’ gibi örnekler verir. Tarihsel Derlem'deki en eski tanıklar XIV. yüzyıl Harezm metinlerindedir: Kısasü'l-Enbiyâ'da _Fir‘avn Mûsiğa tehdid kıldı_ ‘Firavun Musa'yı tehdit etti’. Saltuk-nâme'de söz şeriat cezasıyla korkutup caydırmayı da anlatır. Tietze tehdit ve tehdid yazımlarını birlikte verir ve sözü 1928'den başlayan tanıklarla belgeler.
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: tehdid
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: tehdid
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: tehdîd
- 18. yy. · Osmanlı Türkçesi: tehdîd
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: tehdîd
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: tehdit ~ tehdid