tekrar — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 15 Ekim 2026, 23:36 (Türkiye saati)

sözcük
592
kaynak
39
tarihsel tanık
111.924
en eski kayıt
8. yy.

tekrar

Aynı olayın, işin, hareketin yeniden ortaya çıkışı, tekrarlanması

Tekrar, Arapça takrār ‘yineleme’ sözünden alınmıştır; Stachowski, Räsänen, Karaağaç ve Kâmûs-ı Türkî bu kökende birleşir. Kâmûs-ı Türkî sözü Arapça kerr kökünden türemiş bir mastar olarak açıklar ve ‘bir işi yeniden yapma’ anlamının yanında Osmanlıcadaki ‘yine, bir daha’ anlamlı zarf kullanımını verir. Tarihsel Derlem'deki en eski tanıklarda, Yûnus Emre Dîvânı'nda (YED 287/9) ve XIV. yüzyıl Gülistan Tercümesi ile Kâbûs-nâme Tercümesi'nde, söz ‘yineleme’ anlamlı addır; XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi'nde çoğunlukla ‘yeniden’ anlamlı zarf olarak kullanılır. Türkiye Türkçesinde hem ad hem zarf olarak yaşar.

  1. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: tekrār
  2. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: tekrār
  3. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: tekrār
  4. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: tekrār
  5. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: tekrār
  6. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: tekrār
  7. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: tekrar

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).