mensup
Aile, meslek kuruluşu, kurum veya başka bir topluluk içinde üyelik bağı kurmuş kişi. Bu bağ soy, kayıt, görev ya da kişisel seçimle doğabilir; kişinin söz konusu çevrede nasıl bir yer tuttuğu ve bağlantının sürekliliği bağlamdan anlaşılır.
Mensup, Arapça mensūb sözcüğünden alınmıştır; Karaağaç sözü ‘bir yerle ya da bir kimseyle bağlantısı olan, -den olan, -e bağlı kimse’ anlamıyla kaydeder, Özön de nisbet'ten türemiş sayar. Tarihsel Derlem'de söz XIV. yüzyılda Anadolu'da Garib-nâme ve Kâbûs-nâme Tercümesi'nde, Kıpçak sahasında Gülistan Tercümesi'nde görülür. Osmanlı Türkçesinde Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi'nde bir görevliye bağlı esnaf, bir kazaya bağlı yerler, hatta talihi Zühre yıldızına bağlanan topluluklar için geçer. Türkiye Türkçesinde sözcük mensup yazılır ve aile, kurum ya da başka bir topluluk içinde üyelik bağı kurmuş kişiyi anlatır; mensubiyet ‘ilgililik, bağlılık’ da aynı Arapça kaynaktan gelir.
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: mensūb
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: mensūb
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: mensūb
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: mensūb
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: mensūb
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: mensup