kötü
İstenilen, beğenilen nitelikte olmayan, hoşa gitmeyen; bet (III), yaş (II), yavuz, bed, berbat, fena (I), iyi karşıtı
Kötü, kökeni kesin olarak açıklanamamış Türkçe bir sözdür. Tietze kökeni bilinmeyen sözler arasında sayar ve sözü Eski Türkçe köt ‘kıç’ ile birleştiren önerileri ikna edici bulmaz. Gülensoy sözü Kaşgarlı Mahmud'un köti burt ‘kâbus’ deyimindeki köti ile eşleştirip köt+i diye çözümler, ama köt ‘göt, arka’ bağlantısını anlam farkı yüzünden yanlış bulur. Clauson da bu harekesiz köti'nin kötü'nün erken bir tanığı olabileceğini düşünür. Tarihsel Derlem'deki ilk kesin tanıklar XV. yüzyılda Saltuk-nâme'dedir: köti ve kötü biçimleri ‘aşağı, değersiz, fena’ anlamıyla geçer; XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi de sözü kullanır.
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: köti
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: köti ~ kötü
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: kötü
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: kötü
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: kötü