eleştiri — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 17 Ekim 2026, 14:00 (Türkiye saati)

sözcük
1113
kaynak
40
tarihsel tanık
131.920
en eski kayıt
8. yy.

eleştiri

Kişinin, çalışmanın veya düşüncenin güçlü ve sorunlu yönlerini gerekçeleriyle değerlendirme; ilgili: → değerlendirme.

Eleştiri, ele- ‘elekten geçirmek’ fiilinden kurulmuş bir Türkiye Türkçesi türevidir: Gülensoy sözü eleştirel, eleştirici, eleştirmen gibi sözlerle birlikte ele- fiilinin türevleri arasında sayar. Fiilin eski biçimi Karahanlı döneminde elge- olarak tanıklanır; orta hecedeki g Batı grubu lehçelerinde düşünce ele- biçimi ortaya çıkmıştır. Kâmûs-ı Türkî XIX. yüzyıl sonunda elemek fiiline ‘inceden inceye araştırmak’ ve ‘seçmek’ mecazlarını da verir; ‘iyiyi kötüden ayırarak değerlendirme’ anlamı bu mecazın devamı sayılabilir (Bitigçi açıklaması). İncelenen tarihî metinlerde eleştiri sözünün kendisine rastlanmaz.

  1. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: eleştiri

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).