polis — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 15 Ekim 2026, 21:35 (Türkiye saati)

sözcük
536
kaynak
39
tarihsel tanık
111.705
en eski kayıt
8. yy.

polis

Şehirde kamu düzenini, huzur ve güvenliği sağlayan kuruluş

Polis, Fransızca police sözcüğünden alınmıştır; Tietze, Karaağaç ve Kâmûs-ı Türkî bu kökende birleşir. Şemseddin Sâmî Fransızca police'in de Yunancadan alındığını belirtir ve polisi kentte asayiş ve suç işlerine bakan memurlar ile erlerin oluşturduğu kurul diye tanımlar. Tietze'ye göre tek tek görevliyi anlatan ‘polis memuru’ anlamı Fransızca agent de police kalıbına dayanır. Sözcüğün pulis değişkesi de XX. yüzyıl edebî metinlerinde bir konuşma içinde geçer. XX. yüzyıl başında Kestelli sözü yalnız kurul için değil, düzen ve güvenlikle görevli tek tek kişi için de kaydeder; Kâmûs-ı Türkî yalnız kurul anlamını verir.

  1. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: polis
  2. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: polis
  3. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: polis ~ pulis

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).